Ikona Świętej Rodziny mała

Inspiracją do powstania ikony Świętej Rodziny jest objawienie i dogmat o Trójcy Świętej.

To, co Duch Święty już sześć wieków temu dał Kościołowi w ikonie Trójcy Świętej, ręką św. mnicha Andrieja Rublova rozszerza się i łączy z typowymi dla naszych czasów potrzebami duchowymi. Chodzi przede wszystkim o przywrócenie rodzinnej instytucji małżeństwa wartości sakramentalnej i teologicznej, która w tym okresie przeżywa szczególnie głęboki kryzys. Boski obraz Trójcy Świętej znalazł swoje odbicie w ziemskiej Świętej Rodzinie: Jezusa, Maryi i Józefa. Połączenie ikon zakorzenionych w tradycji ikonografii bizantyjskiej pozwala na interpretacje sakramentalności i duchowości obrazu rodziny przebóstwionej.

Przedstawienia ikonograficzne „Trójcy Świętej A. Rublova”, „Ofiarowania Jezusa w świątyni” i „Zwiastowania NMP” są fundamentem według tradycji ikony Świętej Rodziny. Jest ona namalowana według kanonów malarstwa bizantyjskiego na desce lipowej, zagruntowanej i pozłoconej, w technice temperowej, naturalnymi pigmentami.
Autor, o. Zygfryd Kot SJ pomaga nam odczytać geometrie zawarte w ikonie, z którymi taki problem miała u swoich początków nawet Lia Galdiolo, autorka pierwowzoru. Przede wszystkim cała kompozycja bazuje na świadectwie krzyża, który jest podstawą i największym arcydziełem Boga: „Ikoną ikon jest krzyż jako miejsce objawienia i zbawienia, zwycięstwa i zmartwychwstania, bramy i oręża”.

Cała przestrzeń jest podzielona na trzy sfery:

Pierwsza od góry jest sfera niebieskiego Jeruzalem – wieczności Boga. Okrąg w górnej części ikony symbolizuje „jedyność Boga”. Jest pomalowany niebieskim kolorem (nieba), trzy anioły, które oznaczają: Ojca (po lewej), Syna (w środku) i Ducha Świętego (po prawej) siedzą wokół stołu biesiadnego – niebiańskiej liturgii. Okrąg, w który wpisana jest przestrzeń niebieskiego Jeruzalem, wyłania się ze złotego tła. Złoto oznacza boskość, nad którą rozciągnięta jest zasłona płaszcza Ducha Świętego, który jest Miłosierdziem Boga.

Druga sfera jest nazwana sferą czasu i przestrzeni Kościoła – eschatologiczną. Pierwszy budynek po lewej przedstawia naród wybrany, który oczekuje obiecanego Zbawiciela, Mesjasza. Oczekiwanie oznacza otwarta konstrukcja nad budynkiem. Cztery kolumny symbolizują natomiast 40 lat Exodusu do Ziemi Obiecanej. Namiot stojący nad budynkami oznacza niebo, ale nawiązuje też do Namiotu Spotkania, z którego Bóg przemawiał do swojego ludu w drodze. W drugim budynku po prawej stronie dostrzegamy bardziej złożoną architekturę niż w pierwszym. Dzieje się tak dlatego, że nie reprezentuje jednego ludu, ale wszystkie narody ziemi, wezwane do stania się „jednym” Kościołem Jezusa, nowym ludem wybranym, cztery kolumny wskazują na liczbę Ewangelii. Mur, który łączy oba budynki, jest symbolem Chrystusa, który w swoim ciele zburzył mur oddzielający, czyli wrogość między ludem wybranym a innymi narodami. Obydwie budowle łączy czerwona tkanina, która ma wiele znaczeń: z jednej strony symbolizuje Maryję Dziewicę, ale też krew Chrystusa.

Trzecia sfera to sfera czasu wcielenia Boga i objawienia – odkupienia. Przedstawia ona czas ziemskiego życia Jezusa, od narodzin, aż do zmartwychwstania i zejścia do piekieł.

Podziękowanie od Fundacji Towarzyszenia Rodzinie im. prof. Stanisława Grygiela:

Twój zakup ma znaczenie.
Dzięki niemu fundacja może kontynuować swoje projekty.
Razem pomagamy tym, którzy tego potrzebują.